Afgodery in Islam en in Mekka

Lees hoe daar talle oorblyfsels van pre-Islamitiese afgodery in die moderne Islam is. Die meeste daarvan hou verband met die pelgrimstog na Mekka.

Afgodery in Islam – wat is daar gemeen tussen afgodery uit die verlede en die moderne pelgrimstog na Mekka?

Is jy 'n Moslem wat die pelgrimstog na Mekka voltooi het of oorweeg dit om dit te doen? Indien wel, is hierdie artikel vir jou.

     Hierdie artikel handel oor die vroeë stadiums van Islam, en hoe dit verband hou met afgodery. Dit is iets wat baie opregte Moslems mag ontken en sê dat daar geen afgodery in Islam is nie. Dit is egter noemenswaardig dat die Vyfde Pilaar van Islam, die pelgrimstog na Mekka, verskeie aspekte bevat wat verband hou met afgodery. Dit gaan oor kenmerke wat reeds kenmerkend was van die antieke godsdiens van die Arabiere voor die tyd van Islam en Mohammed. Hulle is as sodanig in die moderne Islam oorgeërf.

    As jy dit nie glo nie, moet jy die volgende reëls lees. Aanbid jy werklik net een God of is jy eintlik 'n ondersteuner en volgeling van antieke afgodery wanneer jy die pelgrimstog na Mekka onderneem of jou gebede daarop gerig is? Verbande met vorige afgodery en huidige pelgrimstogpraktyk sluit byvoorbeeld dinge in wat in die lys verskyn.

• Pelgrimstogbestemming is Mekka

• Loop baie keer om die tempel

• Swart klip soen of aanraak

• Aanbidders van heidense gode in Mekka het hulself Hanifs genoem

• Diere offer 

• Stap na Berg Arafat

• Besoek die heuwels van Safa en Marwa

Mekka as 'n pelgrimstogbestemming was kenmerkend van Arabiere voor die tyd van Mohammed. Die afgodedienaars van Mekka het hulself Hanifs genoem. Hulle het na die berg Arafat geloop en die heuwels van Safa en Marwa besoek.

Dat Mekka die bestemming van die pelgrimstog is, kom van vroeëre praktyke. Hierdie gebruik is geensins deur Mohammed gebore nie, maar afgodedienaars en Arabiere het ook 'n gewoonte gehad om pelgrimstogte na dieselfde stad op die Arabiese Skiereiland te onderneem. Hulle het deelgeneem aan die kultusvieringe by die Kaäba-tempel en aan die aanbidding van die 360 ​​afgode in die tempel. Wat die huidige pelgrimstog onder andere gemeen het, is dat die voorwerp van hul pelgrimstog dieselfde was, hulle is hanifs genoem en hulle het ook amper dieselfde dele van die pelgrimstog uitgevoer as wat vandag nog die geval is. Moderne aktiwiteite wat met Mekka verband hou, is duidelik soortgelyk aan dié van antieke tye.

   Dieselfde ontwikkeling het in die verlede voortgeduur totdat Mohammed, wat self die bewaker van die heiligdom was in 'n tyd toe daar nog 360 afgode was, besluit het om die stad te sluit vir almal behalwe aanhangers van die Islamitiese geloof. Dit het in die jaar 630 gebeur, maar steeds daarna het Mohammed die ou godsdiens en afgoderyrituele behou - funksies wat tot vandag toe voortbestaan ​​het.

    Sahih Bukhari, 'n versameling hadiths, bevestig hoe Islam se eie tradisie verwys na afgodery in die Kaäba-tempel. Daar was 360 afgode wat aanbid is:

Voor die tyd van Mohammed het die afgodery van die Arabiese stamme gefokus op die kubusvormige heiligdom van die Kaäba in Mekka. Islam se eie tradisie bevestig dat 360 gode in Mekka aanbid is: “Abdullah bin Masud het gesê: 'Toe die Profeet in Mekka aangekom het, was daar 360 afgode rondom die Kaäba'” (Sahih Bukhari) (1)

Om die Kaäba-tempel verskeie kere te omseil, was deel van afgodery in die verlede

Die eerste verband met ou afgodery was die pelgrimstog na Mekka. Die tweede punt van ooreenkoms is om om die tempel van die Kaäba te loop. Wanneer Moslems vandag sewe keer om die Kaäba loop, was dit ook deel van antieke afgodery en pelgrimstogte: selfs toe het mense om die tempel gegaan, dit vereer en die swart klip aan die een kant daarvan gesoen. Dit is dinge wat ooreenstem met die huidige pelgrimstog na Mekka. Dus, julle wat hierdie pelgrimstogte verrig, volg die maniere van die vorige afgodsdienaars, wat as sodanig na moderne Islam oorgedra is.

   Daarbenewens beskryf ander historiese verwysings hoe mense elders ander tempels en klippe besoek het, soos die Kaäba-tempel. Dit is ten minste deur Griekse historici genoem. Die volgende aanhaling toon hoe dieselfde gebruik algemeen was in antieke afgodery.

Die mense van Quraish het 'n god genaamd Hubal as hul god aangeneem, wat op die rand van die put binne die tempel van die Kaäba-tempel gestaan ​​het. Hulle het ook Isaf en Na'ila langs Zamzam aanbid, die plek waar hulle geoffer het...

   Arabiere het, benewens die Kaäba, ook taghuts of tempels aangeneem wat hulle gerespekteer het. Dit was tempels wat hulle vereer het soos die Kaäba en het hul eie deurwagters en versorgers gehad. Die Arabiere het vir hulle offerandes gegee soos hulle aan die Kaäba gedoen het en daarom gesirkel soos hulle om die Kaäba gedoen het. Hulle het ook diere naby hierdie plekke geslag. (2)

Om die Swart Steen te soen of aan te raak, was deel van die rituele wat deur afgodedienaars uitgevoer is.

Een samevloeiing tussen die voormalige afgodery en die huidige pelgrimstog na Mekka is die soen en aanraking van die swart klip in die Kaäba-tempel. Ook die Arabiere in die ou dae het hierdie klip gesoen en dit as 'n god aanbid lank voor die dae van Mohammed. Die swart klip was die mees geëerde voorwerp in die antieke tempel en die fokus van politeïstiese aanbidding. Die Bedoeïene het dit ook saam met ander klippe aanbid lank voor die tyd van Islam en Mohammed. Dit is dus nogal vreemd dat die Moslems deesdae 'n klip soen wat voorheen in afgodery gebruik is. Hoe kan jy so optree as 'n Moslem as die swart klip die sentrale voorwerp van antieke afgodery was? Waarom sit jy die ou tradisie van afgodery voort?

Voor Islam het die Arabiere talle gode aanbid, en hul godsdiens het waarskynlik ooreengestem met die geloof van die vroeëre Semitiese nasies. (...) Die belangrikste aktief aanbidde gode was die godinne Allat, al-Uzza en Manat, wat waarskynlik as die dogters van Allah beskou is, alhoewel die pre-Islamitiese wêreld van gode homself nie in 'n duidelike panteon gerangskik het nie.

 (…) Benewens algemeen aanbidde gode, blyk elke stam hul eie gode te hê. Die god van Mekka was moontlik 'n minder bekende (maan)god, Hubal, wat volgens tradisie in die tempel van Kaäba aanbid is voor die geboorte van Islam.

   Benewens werklike gode, is heilige klippe, fonteine ​​en bome aanbid. Die aanbidding van klippe was baie tipies vir pre-Islamitiese Bedoeïene, ook die Griekse bronne het dit genoem. Die klippe kon natuurlik gevorm gewees het of grofweg omlyn gewees het. Die Bedoeïene het beide soliede klippe en klippe wat hulle saamgedra het, aanbid. Die swart klip van Kaäba is ook reeds in die pre-Islamitiese tydperk aanbid. (3)

Die Kaäba-tempel en sy swart klip is dus 'n belangrike deel van Islamitiese godsdienstige praktyk. Dit blyk ook uit die feit dat Moslems bid terwyl hulle na Mekka kyk. Hou dit verband met die oortuiging dat 'n swart klip as 'n bemiddelaar van gebed kan optree? As dit aanvaar word, of as die rigting van gebed saak maak, lei dit daartoe dat Mekka en die swart klip as voorwerpe van afgodery beskou word. Of is dit nie die geval nie? Dit verskil ook van die gewone Christelike gebed, waar ons eenvoudig ons bekommernisse aan God kan vertel (Fil. 4:6: Wees oor niks besorg nie, maar laat julle begeertes in alles deur gebed en smeking met danksegging bekend word by God.). Dit maak nie saak in watter rigting die gebed gaan nie.

    Waarom aanvaar Moslems dan die soen van 'n swart klip en ander dade wat soos afgodery lyk? Dit is moeilik om te verstaan. Die volgende aanhaling vertel meer oor die onderwerp. Islam se eie tradisie sê dat alle huidige rituele soos die pelgrimstog na Mekka, Ramadan, die omsingeling van die Kaäba, die soen van die swart klip, hardloop tussen Saf en Marwa, steniging van Satan en drink uit die Zamzam-fontein van heidense oorsprong is:

Nadat hulle sewe keer om die Kaäba gesirkel het, het die aanbidders na die standbeelde wat Satan buite Mekka simboliseer, gehaas en hulle gestenig. Hierdie ritueel was ook nou verwant aan die sewe keer hardloop tussen die berge Safa en Marw. Hulle was naby die hoofmoskee van Mekka. Die afstand tussen die berge is vierhonderd meter.

   Die Koran bewys dat hierdie hardloopritueel voor Islam in werking was. Toe Moslems Mohammed verwonderd gevra het waarom hulle hierdie heidense gebruik moes volg, het hy 'n antwoord van Allah ontvang:

Kyk! Safa en Marwa is onder die simbole van Allah. Dus, as diegene wat die Huis (Kaaba) besoek gedurende die seisoen of op ander tye, hulle omsingel, is dit geen sonde in hulle nie. (Suura 2:158)

'n Groot aantal mense het dus in Mekka bymekaargekom om die gode te aanbid wat binne of rondom die gebou geplaas was wat met swart lap bedek was. Elke stam of individu wat in die stad aangekom het, is toegelaat om 'n god te kies wat hulle die meeste van die Kaäba gehou het. Hierdie pelgrimstogte het 'n goeie inkomste vir die Quraish-stam verskaf, wat as lede van die grootste stam in Mekka die heiligdom versorg en toesig gehou het (...)

   Daar was baie spekulasie oor waarom Mohammed daardie heidense gebruike aan Islam oorgelaat het. Een rede kon gewees het dat hy hulle oorgelaat het om te leef om die Quraish-stam tevrede te stel, want hierdie rituele het Islam nie direk bedreig of Allah ontken nie. Toe die Quraish-mense ook na die verowering van Mekka tot Moslems bekeer het, het hulle, as bewaarders van die Kaäba, jaarliks ​​redelike geld ontvang van die pelgrims wat in Mekka aangekom het. Kennis van die heidense oorsprong van huidige rituele kan 'n verleentheid wees vir diegene wat die getuienis van die geskiedenis wil ontken. (4)

Antieke afgodery het maanaanbidding ingesluit. Aangesien die sekelmaan nou op die dak van baie moskees is, is dit 'n verwysing na afgodery uit die verlede.

Daar is hierbo opgemerk dat die soen van die swart klip en ander huidige gebruike van Islamitiese pelgrimstogte lank voor Mohammed in afgodery verskyn het. Mohammed het hierdie heidense gebruike as deel van die Islamitiese godsdiensbeoefening aanvaar.

    Een verband met die verlede is ook die teken van die maan. Die mense van die Midde-Ooste het die maan, son en sterre aanbid. 'n Maansekel is gevind op duisende altare, erdewerk, voorwerpe, amulette, oorbelle en ander artefakte. Dit verwys na die voorkoms van maanaanbidding. Die afgodedienaars in Mekka het ook geglo dat die swart klip deur die maangod Hoebal uit die lug laat val is (sien vorige aanhalings!). Hierdie siening is egter later deur Mohammed self verander, want hy het geglo dat die klip deur die engel Gabriël uit die Paradys gestuur is en dat die klip oorspronklik wit was, maar weens die sondes van die mense in swart verander het. Was Mohammed reg of is dit slegs 'n gewone meteoriet wat op die Aarde geval het? Dit is onmoontlik om dit nou te bewys.

   Die volgende aanhaling gaan voort oor dieselfde onderwerp, naamlik die aanbidding van die swart klip, en hoe hierdie klip glo van die maan afkomstig was, en dat die maangod Hoebal dit uit die lug laat val het. Op die dakke van vandag se moskees word die maansekel steeds gebruik, wat herinner aan vorige afgodery; soos die soen van die swart klip en ander metodes van pelgrimstogte.

Anders as die Perse wat – geleer deur Zoroastrianus – die Son as die woning van die Hoogste Wese aanbid het en goed met lig en vuur verbind het, en kwaad met donker, het die Arabiere van daardie dae oor die algemeen die Maan aanbid. Vir 'n Pers wat in die land van hoë berge gewoon het, was die hitte van die Son dalk welkom, maar vir 'n Arabier van die woestynvlaktes was die Son 'n moordenaar en die Maan het dou en duisternis gebring na die kokende hitte en verblindende lig. Volgens 'n heidense legende is geglo dat Hobal, die God van die Maan, die swart meteorietsteen van Kaäba uit die Hemel laat val het. Dit is lank voor Islam as heilig beskou en is deur pelgrims en reisigers aanbid wat geglo het dat die Maan ook 'n god was. (5)

Nog 'n aanhaling oor dieselfde onderwerp. Dit wys hoe die hoofgodsdiens van die mense van die Midde-Ooste gekoppel was aan die aanbidding van die maan, die son en die sterre. Wanneer die sekelmaan nou op die dak van baie moskees is, is dit 'n verwysing na afgodery van die verlede:

Al-Hadis (Boek 4, Hoofstuk 42, No. 47) bevat die verstommende stelling van Mohammed: “Abu Razin al-Uqaili het vertel: Ek het gevra: O Boodskapper van Allah: Sien almal op die Dag van die Opstanding hul Heer in Sy ope vorm? 'Ja,' het hy geantwoord. Ek het gevra: Wat is die teken hiervan in Sy skepping? Hulle het gesê: O Abu Razin. Is dit nie dat elkeen van julle die maan in volle maanlig in kaal vorm sien nie.” Hierdie vers gee 'n aanduiding dat die maan 'n simbool van Allah was. Navorsing het getoon dat:

• Allah was eeue lank 'n Arabiese afgod. “Hy is die Here van julle en van julle vaders (Sura 44:8). Die God van die Arabiere en hulle voorvaders was geensins die God van Abraham, Isak en Jakob, YHVH Yahweh, maar Allah

• Die maan was 'n simbool van Allah.

• Allah is die God van die Maan genoem.

(…) Geleerdes van Westerse godsdienste stem saam met die Bybel dat die hoofgodsdiens van die volke van die Midde-Ooste geassosieer was met die aanbidding van die maan, son en sterre.

   Duisende altare, erdewerk, voorwerpe, amulette, oorbelle en ander artefakte wat deur antieke geleerdes gevind is, het die sekel van die maan. Dit spreek van wydverspreide aanbidding van die maan.

   Die tekste van die kleitablette wat in die argeologiese opgrawings gevind is, bevat beskrywings van die slagoffers wat aan die maan gegee is. ’n Mens kan vra waarom die sekel van die maan vandag nog op die dakke van moskees staan. Die simbool van God is natuurlik op die dakke geplaas op dieselfde manier as wat Christene die kruis in hul kerke plaas as ’n simbool van die verlossing wat deur Christus bewerkstellig is.

   Omdat maanaanbidding algemeen was dwarsdeur die Midde-Ooste, was Arabiere ook maanaanbidders. 'n Heiligdom, Kaäba, is ook vir die Maangod gebou. Dit het 'n spesiale voorwerp van aanbidding gehuisves, die swart klip wat van die Maan geval het, wat Mohammed tydens die verowering van Mekka gesoen het. (6)

Mohammed se openbaring van drie godinne is deel van Mohammed se misstappe

Bogenoemde is bespreek oor afgodery in Mekka en die pelgrimstog daarheen. Daar is opgemerk hoe swart klip soenery, die omseiling van die Kaäba, en ander vorme van afgodery wat in Mekka uitgevoer is, algemeen was selfs voor die tyd van Islam. Mohammed het hulle as sodanig in moderne Islam aanvaar. Daarom word dieselfde afgoderyvorme steeds beoefen. As 'n Moslem is dit goed vir jou om jouself af te vra, is jy besig met dieselfde soort afgodery tydens die pelgrimstog na Mekka wat die antieke afgodsdienaars eeue gelede beoefen het?

    Dan gaan ons oor na 'n ander saak wat verband hou met Mohammed en afgodery. Dit gaan oor die sogenaamde uit die sataniese verse, naamlik die Koran-gedeelte 53:19,20. Ons sal dit vervolgens ondersoek.

   Volgens tradisie het hierdie verse, wat drie godinne beskryf wat deur die Arabiere aanbid is (Allat, al-Uzza en Manat), oorspronklik 'n verwysing ingesluit wat hierdie godinne as 'n soort bemiddelaars beskryf. Met ander woorde, hierdie verse wat Mohammed ontvang het, het mense aangemoedig om hulle tot heidense gode te wend. As gevolg van hierdie verse was die inwoners van Mekka gereed om te bely dat Mohammed die Profeet was. Daar word geglo dat hulle in die volgende vorm was. Die geskrapte gedeelte is in vetdruk gemerk:

Het jy Allat en al-Uzza en Manat, die derde, gesien? " Hulle is verhewe wesens en daar kan op hulle voorbidding gehoop word."

Wat noemenswaardig hieraan is, is dat dit nie 'n uitvindsel van buitestaanders is nie, maar deur Islam se eie vroeë bronne verwys is. Hierdie vroeë bronne en hul outeurs het nie Mohammed se status as profeet ontken nie. Dit is deur vrome Moslems soos Ibn Ishag, Ibn Sa'd en Tabari, sowel as deur die latere outeur van die Koraniese kommentaar Zamakhshari (1047-1143), verwys. Dit is baie moeilik om te glo dat hulle van die saak sou vertel het as hulle dit nie as eg beskou het nie. Dieselfde word in die volgende aanhaling verduidelik, wat verwys na 'n kommentaar deur 'n imam op die Koran. Dit wys hoe hierdie gedeelte in die Koran verander is omdat Mohammed gou 'n nuwe openbaring tot die teendeel ontvang het. Dit wys ook die feit hoe die Koran volledig gebaseer is op die openbarings en woorde wat deur Mohammed ontvang is. Dit is betekenisvol dat sommige voormalige dissipels nie Mohammed se eerste openbaring kon aanvaar nie en hom daarom begin boikot het.

Imam El- Syouty verduidelik Sura 17:74 van die Koran in sy kommentaar soos volg: "Volgens Mohammed, die Seun van Kaab , die bloedverwant van Karz , het die profeet Mohammed Sura 53 gelees totdat hy by die gedeelte gekom het wat sê: 'Het jy Allat en Al-Uzza (heidense gode) gesien ...' In hierdie gedeelte het die duiwel self Mohammed laat sê dat die Moslems hierdie heidense gode kan aanbid en hulle om voorbidding kan vra. En so is 'n vers uit die woorde van Mohammed by die Koran gevoeg.

   Die Profeet Mohammed was baie hartseer oor sy woorde, totdat God hom met 'n nuwe een aangemoedig het: "Soos altyd tevore, wanneer ons 'n boodskapper of profeet gestuur het, het Satan sy eie wense daarby gesit, maar God vee dit uit wat Satan vir hulle gemeng het, en dan bevestig Hy sy eie merk. God is wetend, wys." (Sura 22:52.)

   Daarom sê Sura 17:73-74: "En hulle het sekerlik besluit om jou af te keer van wat Ons aan jou geopenbaar het, dat jy iets anders teen Ons sou smee, en dan sou hulle jou sekerlik as 'n vriend aangeneem het. En as Ons jou nie reeds gevestig het nie, sou jy sekerlik naby gewees het om 'n bietjie na hulle te neig;" (7)

Die volgende aanhaling praat oor dieselfde onderwerp, sataniese verse. Dit toon dat hierdie saak nie 'n uitvindsel van buitestaanders is nie, maar dat daarna verwys is deur Islam se eie vroeë bronne en hoe Mohammed geneig was om afgodery te aanvaar. Die outeurs het nie die waarde van Mohammed as profeet ontken nie:

Die geval van die Sataniese Verse was natuurlik deur die eeue heen 'n sterk oorsaak van verleentheid vir Moslems . Dit oorskadu inderdaad Mohammed se hele bewering dat hy 'n profeet was. As Satan eens woorde in Mohammed se mond kon lê en hom laat dink het dat dit boodskappe van Allah was, wie kan dan sê dat Satan Mohammed nie ook in ander tye as sy woordvoerder gebruik het nie?

... Dit is moeilik om te verstaan ​​hoe en waarom so 'n storie vervaardig sou gewees het, en ook hoe en waarom sulke toegewyde Moslems soos Ibn Ishag , Ibn Sa'd en Tabari, sowel as die latere skrywer van die annotasie van die Koran, Zamakhsari (1047-1143) – van wie dit werklik moeilik is om te glo dat hy dit sou gesê het as hy nie die bronne vertrou het nie – gedink het dat dit eg was. Hier, sowel as in ander gebiede, is die bewyse van die vroeë Islamitiese bronne onbetwisbaar sterk. Alhoewel die gebeure in 'n ander lig verduidelik kan word, kan diegene wat wens hulle kon die voorbeeld van die Sataniese Verse laat verdwyn, nie die feit ontken dat hierdie elemente van Mohammed se lewe nie uitvindsels van sy vyande is nie, maar die inligting daaroor het gekom van mense wat werklik geglo het dat Mohammed 'n profeet van Allah was. (8)

Wat kan uit bogenoemde afgelei word? Ons kan sien dat Mohammed 'n gebrekkige mens was. Hy het voor die mense gebuig terwyl hy die verse aanvaar het wat die aanbidding van drie afgode voorgestaan ​​het en dat daar op hulle 'n beroep gedoen kon word. Islam se eie vroeë bronne verwys na Mohammed se optrede, dus is dit nie 'n uitvindsel van kwaadwillige buitestaanders nie.

    Mohammed was ook verantwoordelik vir die feit dat die antieke praktyk van afgodery, wat eeue lank in Mekka beoefen is, amper in 'n soortgelyke vorm na Islam oorgedra is. Dit het die bogenoemde dinge ingesluit, soos die pelgrimstog na Mekka, mense wat die tempel omseil, die swart klip soen of aanraak, diere offer, na die berg Arafat stap, en die heuwels van Safa en Marwa besoek. Mohammed het al hierdie antieke afgoderypraktyke bevestig.

Verwysings:

1. Martti Ahvenainen: Islam Raamatun valossa, p. 20

2. Ibn Hisham: Profeetta Muhammadin elämäkerta, p. 19

3. Jaakko Hämeen-Anttila: Johdatus Koraaniin, p. 28

4. Martti Ahvenainen: Islam Raamatun valossa, p. 23,24

5. Anthony Nutting: The Arabs, pp. 17,18

6. Martti Ahvenainen: Islam Raamatun valossa, pp. 244,242

7. Ismaelin lapset, p. 14

8. Robert Spencer: Totuus Muhammadista (The Truth About Muhammad: Founder of the World’s Most Intolerant Religion) p. 92,93